Warp + JoinGonka Gateway — agent terminalowy na własnym endpoint

Klucz JoinGonka. Zarejestruj się na bramce, otwórz w panelu sekcję „Klucze API” i kliknij „Stwórz klucz”. Klucz zaczyna się od jg- i jest wyświetlany tylko raz — zapisz go od razu. Wygodnie jest utworzyć osobny klucz dla Warp: wtedy w sekcji „Użycie” zużycie agenta terminalowego będzie widoczne w osobnej linii, a nie pomieszane z innymi narzędziami.

Taryfa Warp. Własny endpoint jest dostępny nie tylko w płatnych planach — warunki zależą od wielkości zespołu:

Publiczny adres HTTPS. To wymaganie Warp, o którym łatwo nie pomyśleć: zapytania do Twojego endpointu wysyła nie aplikacja na Twojej maszynie, a serwery Warp, dlatego adres musi być dostępny z internetu. localhost, 127.0.0.1 oraz adresy sieci prywatnych są odrzucane przez formularz, a schemat jest dozwolony tylko jako https://. JoinGonka Gateway to publiczny serwis HTTPS, więc tunele typu ngrok, które dokumentacja Warp zaleca dla modeli lokalnych, nie są tutaj potrzebne.

Świeża wersja aplikacji. Własny endpoint został włączony w stabilnej wersji od wydania 20 maja 2026 r., wybór schematu API w formularzu pojawił się w wydaniu 31 lipca 2026 r. Jeśli pola API schema nie ma w formularzu — zaktualizuj Warp.

Cała konfiguracja odbywa się w interfejsie aplikacji — nie trzeba ręcznie edytować plików.

1. Otwórz Settings i wpisz w wyszukiwarce ustawień inference endpoint — Warp przejdzie do sekcji z kluczami providerów i własnymi endpointami (znajduje się ona na stronie ustawień Warp Agent).
2. Kliknij Add custom endpoint — otworzy się formularz.
3. Wypełnij pola wartościami z tabeli i kliknij Add endpoint.

Przycisk + Add model dodaje kolejny wiersz. Dodaj od razu wszystkie modele sieci, aby później przełączać się między nimi bez wracania do ustawień: deepseek-ai/DeepSeek-V4-Flash-0731, MiniMaxAI/MiniMax-M2.7 i zai-org/GLM-5.3-Flash. Aktualną listę zawsze zwraca GET https://gate.joingonka.ai/v1/models. Identyfikatory wpisuj znak w znak: formularz sprawdza tylko wygląd adresu i wypełnienie pól, nie wykonuje przy zapisie próbnego zapytania, więc literówka w nazwie modelu wyjdzie dopiero w rozmowie z agentem.

Po zapisaniu modele pojawiają się w przełączniku modeli agenta. Jeśli modelem domyślnym pozostał jeden z modeli Warp, aplikacja może sama zaproponować jego zmianę — zgadzaj się i wybierz model swojego endpointu. Ważny szczegół: opcje Auto w przełączniku zawsze działają na infrastrukturze Warp i zużywają jego kredyty, nawet gdy własny endpoint jest skonfigurowany. Aby zapytanie trafiło do bramy, w przełączniku musi być wybrany konkretny model z twojej listy.

Wybierz w przełączniku model swojego endpointu i daj agentowi krótkie zadanie, na przykład: „Pokaż pięć największych plików w bieżącym katalogu i wyjaśnij polecenie”. Agent powinien zaproponować polecenie, wykonać je za Twoją zgodą i skomentować wynik.

Teraz otwórz panel bramy, sekcję „Użycie”. W bloku „Według kluczy” przy kluczu założonym dla Warp pojawią się zapytania i czas ostatniego wywołania, w bloku „Według modeli” — wybrany model. Liczniki rosną — czyli inferencja idzie przez JoinGonka Gateway, a nie za kredyty Warp. Ze swojej strony Warp pokazuje zużycie tokenów bezpośrednio w dialogu z agentem — pod tymi krótkimi nazwami, które nadałeś w polu alias.

Jeśli coś poszło nie tak, przyczynę zwykle odczytasz z odpowiedzi:

Pierwsza odpowiedź w sesji może przyjść z opóźnieniem kilku sekund: agent wysyła duży prompt systemowy z opisem narzędzi, a zapytanie przechodzi najpierw przez serwery Warp, a następnie przez węzeł sieci. Dalej dialog idzie szybciej.

Cena modeli w sieci jest taka sama, więc wybór dotyczy zachowania, a nie budżetu. Agent terminalowy dużo czyta (wyjście komend, logi, pliki) i stale wywołuje narzędzia; wszystkie modele z tabeli obsługują natywny tool calling.

Praktyczny schemat: DeepSeek V4 Flash — model główny, MiniMax M2.7 — do drobiazgów, GLM-5.3 Flash — gdy zadanie opiera się na logice, a nie na objętości. Przełączenie zajmuje sekundę, ponieważ wszystkie modele są już zdefiniowane w endpoint, a krótkie nazwy z pola alias pozwalają uniknąć pomyłek w długich identyfikatorach. Więcej o najpopularniejszym z nich — w przeglądzie DeepSeek V4 Flash.

W przypadku agenta w terminalu zużycie tokenów jest wyższe niż w czacie: do każdego zapytania Warp dodaje instrukcje systemowe, kontekst dialogu i opis narzędzi, a jedno zadanie składa się z kilku kroków. Dlatego cena za token ma tu większe znaczenie niż w zwykłej korespondencji.

Przez JoinGonka Gateway tokeny kosztują $0.0069 za milion na wejściu i $0.021 za milion na wyjściu — cena jest taka sama dla wszystkich modeli w sieci i jest pobierana na tej stronie z aktualnego źródła. Szacunkowe kwoty cen na wrzesień 2026:

Dla porównania — trzy sposoby opłacania agenta Warp:

Sam Warp dla osób indywidualnych i zespołów do 10 osób nie pobiera kredytów za pracę przez własny endpoint — płacisz tylko za tokeny na bramce. Saldo jest uzupełniane w panelu, tam też widać pozostałe środki oraz zużycie z podziałem na dni i modele.

W przypadku większości narzędzi własny endpoint oznacza „zapytania idą z mojego komputera bezpośrednio do dostawcy”. W Warp jest inaczej: część wykonawcza agenta działa na serwerach Warp, a własny endpoint zmienia tylko adresata końcowego i klucz. Zgodnie z dokumentacją Warp ścieżka zapytania wygląda następująco:

1. Aplikacja pobiera adres endpointu i klucz z bezpiecznego magazynu na urządzeniu i wysyła je na serwery Warp wraz z Twoim promptem.
2. Agent po stronie Warp gromadzi pełne zapytanie — instrukcje systemowe, kontekst rozmowy, narzędzia — i wywołuje Twój endpoint przy użyciu tego klucza.
3. Odpowiedź wraca do aplikacji strumieniowo przez te same serwery.

Co z tego wynika w praktyce:

• Klucz. Jest przechowywany tylko na urządzeniu. Przechodzi przez serwery Warp przy każdym zapytaniu, ale według zapewnień Warp nie jest tam zapisywany: jest używany w locie i odrzucany.
• Prompty i odpowiedzi. Przechodzą tranzytem przez backend Warp. Warp deklaruje, że nie wykorzystuje tej zawartości do uczenia, a przechowywanie i analityka podlegają ustawieniom prywatności i telemetrii Twojego konta. Gwarancji ZDR, która obowiązuje dla modeli samego Warp, nie może rozszerzyć na Twój endpoint: o tym, co przechowuje dostawca, decyduje dostawca.
• Strona bramy. JoinGonka Gateway nie przechowuje rozmów: prompty i odpowiedzi nie pozostają na bramie po wysłaniu odpowiedzi, w panelu widoczne są tylko liczniki zapytań i tokenów.
• Co pozostaje na infrastrukturze Warp. Opcje Auto, niestandardowe routery modeli, Codebase Context, podpowiedzi Active AI i agenci w chmurze — na nie własny endpoint nie wpływa.

Jeśli do Twoich zadań ścieżka przez obce serwery jest nieakceptowalna, wybierz agenta, który łączy się z endpointem bezpośrednio z Twojego komputera — na przykład Codex CLI lub dowolne narzędzie z szybkiego startu API. Sam Warp w zapowiedzi obiecuje również wariant kliencki: lekki moduł agenta w Rust w otwartym repozytorium, który będzie łączyć się z lokalnymi modelami bez trasy przez serwery Warp, oraz wsparcie dla Agent Client Protocol. A od wydania z 2 września 2026 r. opisy endpointów są przechowywane w pliku konfiguracyjnym w formacie wspólnym dla aplikacji i Warp Agent CLI; klucze nie trafiają do tego pliku i pozostają w bezpiecznym magazynie.