omp (Oh My Pi) + JoinGonka Gateway: agent z rolami modeli

Krok 1: zainstalować omp. Oficjalne metody z README projektu:

# macOS and Linux
curl -fsSL https://omp.sh/install | sh

# Homebrew
brew install can1357/tap/omp

# via Bun (requires Bun 1.3.14 or newer)
bun install -g @oh-my-pi/pi-coding-agent

# Windows (PowerShell)
irm https://omp.sh/install.ps1 | iex

Krok 2: zdobyć klucz. Zarejestruj się na gate.joingonka.ai/register, potwierdź adres i utwórz klucz z prefiksem jg- w sekcji «Klucze API». Jeden klucz i jedno saldo działają dla wszystkich modeli sieci.

Krok 3: uruchomić instalator.

npx @joingonka/setup --tool omp

Instalator zapyta o klucz — nie jest on przekazywany w argumentach wiersza poleceń, aby nie pozostał w historii powłoki — i zrobi cztery rzeczy:

• wpisze dostawcę joingonka do ~/.omp/agent/models.yml: adres bramy, protokół openai-completions, klucz jawnym tekstem i trzy modele sieci z prawdziwymi oknami kontekstu i limitami odpowiedzi; plik otrzyma uprawnienia 600;
• ustawi model domyślny — modelRoles.default w ~/.omp/agent/config.yml — na DeepSeek V4 Flash, ale tylko jeśli rola jest pusta lub wskazuje model, który zniknął z sieci: nie przechwytuje cudzego wyboru, lecz podpowiada, jak go zmienić;
• przed zapisem zrobi kopię zapasową poprzedniego pliku, a pozostałych dostawców, role i komentarze pozostawi bez zmian;
• na końcu wyśle prawdziwe zapytanie do bramy i wprost powie, czy klucz, adres i model zostały przyjęte.

Inny model domyślny ustawia flaga --model ze skrótem deepseek, glm lub minimax — jawnie wskazany model jest zapisywany zawsze. Dla dotfiles i serwerów jest tryb bez pytań, w którym klucz pochodzi ze zmiennej środowiskowej:

JOINGONKA_API_KEY=jg-your-key npx @joingonka/setup --tool omp --model glm --non-interactive

Niestandardowe położenie konfigów instalator uwzględnia samodzielnie: nazwany profil (OMP_PROFILE) i przeniesiony katalog agenta (PI_CODING_AGENT_DIR). Odziedziczony models.json przenosi do models.yml tak samo, jak zrobiłby to sam omp — poprzedni dostawcy nie przepadną. A jeśli obok leży stary settings.json bez config.yml, instalator nie utworzy config.yml, aby omp nie pominął własnej migracji ustawień: poprosi o jednorazowe uruchomienie omp i powtórzenie polecenia.

Wszystko, co robi instalator, można napisać ręcznie. Pliki są dwa i każdy ma swoje zadanie: models.yml opisuje providerów i modele, config.yml przechowuje ustawienia — w tym to, który model pełni jaką rolę.

# ~/.omp/agent/models.yml
providers:
  joingonka:
    baseUrl: https://gate.joingonka.ai/v1
    api: openai-completions
    apiKey: jg-your-key
    models:
      - id: deepseek-ai/DeepSeek-V4-Flash-0731
        name: DeepSeek V4 Flash (Gonka)
        input: [text]
        contextWindow: 380000
        maxTokens: 32768
        reasoning: true
      - id: zai-org/GLM-5.3-Flash
        name: GLM-5.3 Flash (Gonka)
        input: [text]
        contextWindow: 390000
        maxTokens: 8192
        reasoning: true
      - id: MiniMaxAI/MiniMax-M2.7
        name: MiniMax M2.7 (Gonka)
        input: [text]
        contextWindow: 200000
        maxTokens: 8192

# ~/.omp/agent/config.yml
modelRoles:
  default: joingonka/deepseek-ai/DeepSeek-V4-Flash-0731

Klucz jako literał to najbezproblemowsza opcja: omp startuje z dowolnego środowiska, a plik wystarczy zabezpieczyć poleceniem chmod 600 ~/.omp/agent/models.yml. Chcesz trzymać klucz poza plikiem — wpisz w apiKey nazwę zmiennej, na przykład JOINGONKA_API_KEY, i wyeksportuj ją w powłoce, z której uruchamiasz omp: właśnie taki porządek rozwiązywania klucza opisano w dokumentacji projektu.

Opcjonalne pole cost (cena za milion tokenów) jest potrzebne tylko do szacowania kosztu sesji w interfejsie omp. Instalator wpisuje tam aktualną cenę bramy z momentu instalacji; w ręcznej konfiguracji pole można pominąć — to oszacowanie nie ma związku z twoim rachunkiem, rzeczywiste zużycie pokazuje panel.

Selektor modelu zapisuje się jako provider/model-id. Nazwę providera oddziela pierwszy ukośnik, dlatego identyfikatory sieci z własnym ukośnikiem wpisuje się tak, jak są: joingonka/deepseek-ai/DeepSeek-V4-Flash-0731. Zamiast edytować config.yml, rolę można przypisać z interfejsu — poleceniem /model w sesji lub w kreatorze omp setup.

W omp model nie jest wybierany jeden dla wszystkiego, lecz według ról — jest to główny mechanizm konfiguracji. Wbudowane role dla czatu: default, smol, slow, plan, commit, task, tiny, memory, advisor oraz vision. Nie trzeba przypisywać wszystkich: niezdefiniowane smol i slow początkowo przyjmują model roli default, subagenci bez roli task pracują na modelu bieżącej sesji, a commit i tiny podążają za smol. Konfiguracja z jednej linii default jest w pełni funkcjonalna.

Dzielenie ról między modelami sieci nie powinno odbywać się w celu oszczędności — cena DeepSeek V4 Flash, GLM-5.3 Flash i MiniMax M2.7 jest taka sama — lecz ze względu na zachowanie i wydajność: model wnioskujący lepiej planuje, model z długą odpowiedzią lepiej pisze, a tło nie musi zajmować kolejki głównego zadania.

# ~/.omp/agent/config.yml
modelRoles:
  default: joingonka/deepseek-ai/DeepSeek-V4-Flash-0731
  slow: joingonka/zai-org/GLM-5.3-Flash
  plan: joingonka/zai-org/GLM-5.3-Flash
  tiny: joingonka/MiniMaxAI/MiniMax-M2.7

retry:
  fallbackChains:
    default:
      - joingonka/zai-org/GLM-5.3-Flash

Blok retry.fallbackChains — zabezpieczenie na godziny szczytu: gdy główny model uparcie odpowiada 429, omp przekazuje resztę ruchu kolejnemu wpisowi w łańcuchu, a po pauzie wraca do głównego. Kluczem łańcucha może być rola, konkretny model lub cały dostawca (joingonka/*).

Podczas jednego uruchomienia rolę można nadpisać flagą: omp --model slow uruchamia sesję na modelu roli slow, a --smol, --slow i --plan podmieniają model samej roli. Wewnątrz sesji Ctrl+P przewija modele ról, a /model otwiera menu wyboru; w zakładce Roles można przypisać role i ich zapasowe odpowiedniki.

Do wartości roli można dopisać poziom przemyśleń — :low, :medium, :high. Jest to składnia omp, a to, jak poziom rozumie konkretny model, zależy od niego samego: GLM-5.3 Flash, na przykład, ma przełącznik binarny — szczegóły w przeglądzie modelu. I jeszcze jeden przydatny szczegół: role można nadpisać dla jednego repozytorium plikiem <repo>/.omp/config.yml z tym samym blokiem modelRoles. Dostawcy i klucze pozostają w katalogu domowym, więc klucz nie trafi do repozytorium.

Najpierw upewnij się, że omp widzi providera:

omp models joingonka

W odpowiedzi przychodzi tabela z trzech wierszy z oknami kontekstu i limitami odpowiedzi z models.yml, zaokrąglonymi do tysięcy (wynik skrócony: omp ma jeszcze kolumny thinking i images):

joingonka (3)
model                                context  max-out
deepseek-ai/DeepSeek-V4-Flash-0731      380K      33K
MiniMaxAI/MiniMax-M2.7                  200K     8.2K
zai-org/GLM-5.3-Flash                   390K     8.2K

Następnie — jednorazowe uruchomienie bez interfejsu. Wrzuć do pustego katalogu plik z oczywistym błędem i poproś o jego znalezienie:

omp -p "Read calc.py and tell me in one sentence whether it has a bug."

Agent powinien sam wywołać narzędzie do czytania i odpowiedzieć konkretnie — wskazując wyrażenie, w którym jest błąd. W naszym przebiegu 21 września 2026 ten cykl — zapytanie, wywołanie narzędzia, wynik, odpowiedź — czysto przeszły DeepSeek V4 Flash i GLM-5.3 Flash; o MiniMax M2.7 — ostatni wiersz tabeli poniżej.

Trzecia weryfikacja — od strony bramy: w panelu w sekcji „Użycie" zapytanie pojawi się w rozbiciu „Według modeli", a w bloku „Według kluczy" zaktualizuje się czas ostatniego zapytania. Jeśli tam pusto, omp łączy się z innym providerem: sprawdź, co stoi na rolach, komendą omp config get modelRoles.

Jeśli coś poszło nie tak, diagnoza zwykle czyta się wprost z komunikatu:

Narzędzie agentowe zużywa tokeny inaczej niż czat: do każdego twojego zdania omp dodaje systemowy prompt i opisy narzędzi, a zadanie zazwyczaj zajmuje kilka kroków. W naszym teście nawet z włączonym tylko jednym narzędziem do odczytu, każdy krok generował około 3,5 tysiąca tokenów wejściowych; z pełnym zestawem będzie ich więcej. Dlatego cena za token ma tu kluczowe znaczenie.

Przez JoinGonka Gateway tokeny kosztują $0.0069 za milion na wejściu i $0.021 za milion na wyjściu — cena jest jednakowa dla wszystkich modeli w sieci i jest pobierana na tej stronie z aktualnego źródła.

Szacunki w prawej kolumnie opierają się na cenach z września 2026 r. Dla porównania — jak w ogóle można płacić za modele w omp:

Pasek stanu omp pokazuje szacunkowy koszt sesji. Jest on obliczany na podstawie pola cost z models.yml: instalator wpisuje tam cenę bramki w momencie instalacji, a dolarowa cena w sieci zmienia się wraz z kursem GNK, więc szacunek jest jedynie orientacyjny. Dokładne zużycie i saldo znajdują się w panelu, w sekcjach „Użycie” i „Billing”. Dlaczego wybór domyślny padł na DeepSeek V4 Flash, zostało szczegółowo wyjaśnione w przeglądzie modelu.

Tryb zatwierdzeń. Domyślnie omp działa w trybie yolo: sam zatwierdza odczyt, zapis i uruchamianie poleceń. We własnym projekcie to wygodne, w cudzym kodzie — powód, by zaostrzyć tryb lub przenieść się do kontenera:

omp config set tools.approvalMode write

W trybie write agent pyta o zgodę tylko na wykonywanie poleceń, w always-ask — także na zapis. Dla pojedynczego uruchomienia to samo ustawia flaga --approval-mode. To właściwość samego omp, nie zależy od providera modelu.

Pi i omp — krewni z różnymi konfiguracjami. Ustawienia jednego narzędzia nie przechodzą na drugie: katalogi, formaty i nazwy pól mają własne.

Kilka środowisk. Nazwany profil (omp --profile work lub zmienna OMP_PROFILE) przenosi wszystkie ustawienia do ~/.omp/profiles/<name>/agent — wygodne, by rozdzielić klucze służbowe i prywatne. Bieżący katalog agenta wypisuje omp config path.

Jeśli agent ma działać w edytorze. omp potrafi pracować wewnątrz Zed po protokole ACP — to ten sam agent z tymi samymi ustawieniami, nie trzeba drugi raz wpisywać providera ani ról.