Zoo Code + JoinGonka Gateway: przeprowadzka z Roo Code na modele Gonka

Krok 1: zainstaluj rozszerzenie. W VS Code otwórz panel rozszerzeń (Ctrl+Shift+X, na macOS Cmd+Shift+X), wyszukaj «Zoo Code» i zainstaluj rozszerzenie wydawcy Zoo Code Organization. To samo jednym poleceniem:

code --install-extension ZooCodeOrganization.zoo-code

Potrzebny jest VS Code 1.100 lub nowszy — tak podano w manifeście rozszerzenia; dla VSCodium, Windsurf i innych edytorów bez Marketplace rozszerzenie opublikowano w Open VSX. Oprócz kanału stabilnego (3.82.2 z 18 września 2026) jest wersja wstępna 3.83.x — nocne buildy głównej gałęzi; do pracy wybierz stabilną. Po instalacji na pasku działań pojawi się ikona Zoo Code.

Krok 2: zdobądź klucz. Zarejestruj się na gate.joingonka.ai/register, potwierdź adres i utwórz klucz z prefiksem jg- w sekcji «Klucze API». Warto założyć dla Zoo Code osobny klucz: jego zużycie będzie widoczne w statystykach w osobnym wierszu.

Krok 3: uruchom instalator.

npx @joingonka/setup --tool zoo --model deepseek

Instalator zapyta o klucz — nie przekazuje się go w argumentach wiersza poleceń, żeby nie został w historii powłoki. Nie ma czego zapisywać: profile providerów wraz z kluczami Zoo Code trzyma w chronionym magazynie sekretów VS Code, a nie w pliku. Dlatego instalator wypisuje gotowe wartości do formularza i rzeczywiste limity wybranego modelu:

Zoo Code is configured in the VS Code extension UI (no file is written).
Open the Zoo Code settings (gear icon) → API Provider, then enter:

  API Provider: OpenAI Compatible
  Base URL:     https://gate.joingonka.ai/v1
  API Key:      jg-your-key
  Model:        deepseek-ai/DeepSeek-V4-Flash-0731

Then set the real limits of this model under Model Configuration
(the defaults do not fit any Gonka model):

  Context Window Size: 380000
  Max Output Tokens:   32768
  Image Support:       off

Zoo Code relies on native tool calling only — all our Gonka models support it.

Zaraz potem pojawia się wynik żywego zapytania do gatewaya — w razie sukcesu wiersz ✓ Verified: the gateway accepted the key, base URL and model. Klucz, adres i model są sprawdzane od razu, a nie przy pierwszym zadaniu. Klucz w wypisanym bloku jest w całości, żeby wygodnie go skopiować — nie publikuj tego wyniku.

Bez flagi --model instalator podstawi MiniMax M2.7: tam, gdzie model wybiera się ręcznie, proponuje model o największej pojemności w sieci. Dla Zoo Code radzimy zacząć od DeepSeek V4 Flash: w naszym teście turę po wyniku narzędzia zakończyła przy pierwszym zapytaniu — szczegóły w sekcji o weryfikacji; flaga przyjmuje też skróty glm (GLM-5.3 Flash) i minimax. Bez flagi --tool instalator pokaże menu z 25 narzędzi.

Jeden szczegół formularza: w Zoo Code 3.82.2 nie ma osobnego bloku z nagłówkiem Model Configuration. Pola limitów znajdują się w tym samym formularzu niżej, pod objaśnieniem «Configure the capabilities and pricing for your custom OpenAI-compatible model», przy czym Max Output Tokens jest przed Context Window Size.

Przy pierwszym uruchomieniu Zoo Code wyświetla powitanie z przyciskiem Choose your provider: prowadzi on do formularza, w którym domyślnie wybrany jest OpenRouter — zmień dostawcę na OpenAI Compatible i na końcu kliknij Finish. Później ten sam formularz można otworzyć za pomocą ikony koła zębatego w nagłówku panelu Zoo Code, w sekcji Providers; zmiany zapisuje przycisk Save.

Limity modeli sieci:

Resztę można zostawić bez zmian: Enable streaming oraz Include max output tokens zostaw włączone, Enable R1 model parameters oraz Use Azure — wyłączone (to opcje dla modeli z rodziny R1 oraz dla Azure OpenAI), pola Custom Headers oraz Extra Body — puste.

Limity są zapisane w profilu, a nie w modelu: jeśli w tym samym profilu zmienisz Model, okno i limit odpowiedzi pozostaną bez zmian. Dlatego dla każdego modelu wygodniej jest stworzyć osobny profil — o tym w następnej sekcji.

Zoo Code wywodzi się z bazy kodu Roo Code, więc przeniesienie zajmuje kilka minut, a plików projektu nie trzeba ruszać. Oficjalny przewodnik po migracji opisuje eksport i import ustawień; reszta jest przenoszona osobnym przyciskiem lub odczytywana ze starych ścieżek:

Profil Roo Code, który był już skonfigurowany pod JoinGonka Gateway, zostanie przeniesiony wraz z adresem, kluczem, modelem i limitami — sprawdź tylko, czy model jest obecnie dostępny w sieci: lista zwraca GET https://gate.joingonka.ai/v1/models.

Tryby i profile. Wbudowanych trybów jest pięć: Code, Debug, Architect (edytuje tylko pliki Markdown), Ask (odpowiada bez edycji) oraz Orchestrator (rozdziela podzadania do innych trybów). Przełącza się je listą przy polu wprowadzania, komendą z nazwą trybu na początku wiadomości, na przykład /architect, lub skrótem Ctrl+. (Cmd+. w systemie macOS). Każdy tryb zapamiętuje profil, z którym pracowałeś w nim ostatnio, a przy zmianie trybu Zoo Code sam przełącza profil.

Stąd wygodny schemat: jeden profil na model przypisany do trybów. W Settings → Providers kliknij „+” obok pola Configuration Profile, nazwij profil, na przykład Gonka DeepSeek, i wypełnij formularz; powtórz to dla GLM-5.3 Flash i MiniMax M2.7 — adres i klucz są dla wszystkich takie same. Następnie w każdym trybie wybierz profil z listy profili przy polu wprowadzania, a tryb go zapamięta. Ikona kłódki na tej liście natomiast przypisuje jeden profil do wszystkich trybów folderu roboczego.

Poziom rozumowania. Opcja Enable Reasoning Effort w formularzu otwiera listę Low, Medium, High, Extra High i Max; dopóki jest wyłączona, poziom nie jest przesyłany w zapytaniu. W przypadku GLM-5.3 Flash przełącznik jest w istocie binarny: Low wyłącza rozumowanie, każdy inny poziom pozostawia je pełnym — wygodnie jest trzymać oddzielny profil GLM z Low do szybkich pytań. Więcej informacji — w przeglądzie GLM-5.3 Flash. W DeepSeek V4 Flash i MiniMax M2.7 bramka nie nadpisuje skali: to, jak zadziała poziom, zależy od samego modelu.

Otwórz folder z małym plikiem zawierającym oczywisty błąd, na przykład calc.py z funkcją dodawania, która odejmuje, i w trybie Code napisz: „Przeczytaj calc.py i powiedz jednym zdaniem, czy jest w nim błąd”. Zoo Code poprosi o pozwolenie na odczyt pliku — „Zoo wants to read this file”, przyciski Approve i Deny, jeśli odczyt nie został wcześniej dozwolony w Auto-Approve. Następnie model wywoła narzędzie kończące, a zadanie zakończy się blokiem Task Completed z odpowiedzią merytoryczną; rozumowanie, jeśli występuje, jest pokazywane w oddzielnym bloku Thinking. Procent zapełnienia kontekstu w zwiniętym nagłówku zadania jest liczony od Context Window Size — to kolejny powód, aby ustawić go poprawnie.

Ten przebieg odtworzyliśmy za pomocą zapytania wzorcowego Zoo Code — strumień, narzędzia w ścisłym schemacie, w historii wynik read_file. DeepSeek V4 Flash odpowiedział natywnym wywołaniem attempt_completion z poprawnym wnioskiem: funkcja odejmuje zamiast dodawać. Druga połowa sprawdzenia to panel bramki: w sekcji „Użycie” zapytanie pojawi się w podziale na modele, a przy kluczu zaktualizuje się czas ostatniego dostępu.

Bez Auto-Approve błąd przychodzi jako blok API Request Failed z przyciskami Retry i Start New Task, wraz z nagłówkiem Provider Error z kodem i odliczaniem do ponowienia. Tekst odpowiedzi bramki jest widoczny w wiadomości lub w jej szczegółach:

Agent wydaje tokeny inaczej niż czat. Do każdego zapytania Zoo Code dodaje prompt systemowy z zasadami trybu, opisami narzędzi i informacjami o folderze roboczym — to tysiące tokenów jeszcze przed twoim pytaniem, — a zadanie zazwyczaj zajmuje kilka kroków. Dlatego cena za token tutaj ma znaczenie.

Przez JoinGonka Gateway tokeny kosztują $0.0069 za milion na wejściu i $0.021 za milion na wyjściu — cena jest jednakowa dla wszystkich modeli sieci i jest pobierana na tej stronie z aktualnego źródła. Rzędy wielkości wg cen na wrzesień 2026:

Dla porównania — jak w ogóle można płacić za modele w Zoo Code:

Z wypełnionymi Input Price i Output Price koszt zadania jest widoczny w jego nagłówku, ale z dokładnością do centa — krótkie zadania na modelach sieci pokażą tam $0.00. Dokładne zużycie i pozostałe środki — w panelu, w sekcjach „Użycie” (Usage) i „Billing”.

Zatwierdzenia i autonomia. Domyślnie Auto-Approve jest wyłączone, a Zoo Code pyta o pozwolenie na czytanie, zapis i wykonywanie komend; w przypadku długich zadań włącz odpowiednie kategorie w menu Auto-approve przy polu wprowadzania. Dla poleceń istnieje Destructive Command Guard (Settings → Auto-Approve): rozszerzenie pobiera jego plik wykonywalny, po czym przepuszczone przez niego komendy wykonują się same, a zablokowane czekają na zatwierdzenie. Dzięki Auto-Approve Zoo Code powtarza również nieudane zapytania: pauza zaczyna się od 5 sekund i podwaja się przy każdej próbie, ale nie przekracza 10 minut.

Odpowiedź strumieniowa. Nie wyłączaj Enable streaming: w trybie strumieniowym brama przekazuje tekst w miarę generowania i ogranicza odpowiedź tylko limitem modelu, podczas gdy zapytanie bez strumieniowania i bez wyraźnego limitu jest obcinane do 1500 tokenów odpowiedzi (w przypadku GLM-5.3 Flash — do 3000).

Indeksowanie kodu. Wyszukiwanie semantyczne w projekcie (Codebase Indexing) jest konfigurowane niezależnie od modelu, za pośrednictwem dostawcy embeddingów; dla niego istnieje lokalny wariant Semble - Local.

Obrazy. Modele sieci są tekstowe. W przypadku zrzutów ekranu i makiet utwórz oddzielny profil z modelem, który obsługuje obrazy, i przełącz się na niego na czas wykonywania takiego zadania.

Prywatność. Zoo Code wysyła programistom dane o błędach i użytkowaniu przypisane do identyfikatora instalacji — bez kodu i promptów; można to wyłączyć przełącznikiem Allow error and usage reporting w Settings → About Zoo Code. Brama ze swojej strony nie przechowuje treści promptów i odpowiedzi: w panelu widoczne są tylko liczniki zapytań i tokenów.